Brandende ogen

Een nachtrust van amper twee uur is voldoende, voldoende om de wereld te zien zoals hij werkelijk is; rauw, fel, ongenadig en smaakloos.Op een miezerige dinsdagmorgen omstreeks kwart na vier was ik op weg, het had gans de nacht geregend, en rammelende rolluiken hadden me uit m'n slaap gehouden, tijdens zo'n nachten ben je blij dat het alarm van je klokradiootje je zonder scrupules uit je woelende bestaan verlost.Het op het natte wegdek weerkaatste licht van massaal aanwezige straatverlichting brandde pijnlijk op mijn netvlies, de geur van lekkende benzine leek zich via mijn neus een snelweg te banen rechtstreeks tot in mijn hersenen, en het geschreeuw van parende katten leek angstaanjagend veel op krijsende baby’s na vreselijke pijnigingen. Deze aanslagen op je ruw gewekte zintuigen leiden tot acute en waarschijnlijk ingebeelde pijn, hoofdpijn, wat de ondraaglijkheid van de vroege morgen nog groter maakt.Terwijl de dag verwoede pogingen doet om de nacht uit te schakelen, geeft deze zich nog niet gewonnen, nog twee uur zal hij heersen, en zich daarvan bewust, lijkt hij zich nog eens extra in te spannen om z’n aanwezigheid te bevestigen.Het begint weer te regenen, er komt een stevige wind opzetten en het wordt zo mogelijk nog donkerder.En dan kom je aan op je werk, helle felle TL lampen die je anders nooit opmerkt, de geur van chemie die je nu pas voor het eerst schijnt te ruiken, en de radio die veel te luid staat voor je maagdelijke oortjes, ook al kan je wat verdragen van harde muziek.De nachtploeg ratelt en klaagt aan één stuk door en je hoort er niks van en je wil dat ze weggaan en je met rust laten, zodat je met de koffiemachine kan gaan spreken, en hopen op een meer dan platonische vriendschap.En dan is het nog 8 uur.